Afellay en Emanuelson zijn niet de enige met een 'druiper'

05 augustus 2015 | Stefan Smeenk | Smeenk kopt binnen

Het had een kinderboek kunnen zijn: ‘De druipende voetballer,’ echter is deze heersende ziekte binnen de voetballerij bittere waarheid. Het grijpt als een epidemie om zich heen. Voornamelijk jonge spelers zijn makkelijk te besmetten en slepen medespelers met zich mee. Dat u niet denkt dat dit een kleedkamergerelateerde aandoening is. Nee, de druiper onder de voetballers heeft te maken met vijf van de zeven hoofdzonden. Hoogmoed, hebzucht, lust, gulzigheid en gemakzucht.

Steeds vaker zien we voetballers die zichzelf overschatten. Ze maken te snel een stap naar het grote geld, competitie en nemen een basisplaats, speeltijd en vertrouwen van de trainer voor lief. Voordat de carrière enigszins is begonnen, is die al mislukt. Wat rest is teren op de naam van de clubs waar ze hebben gespeeld maar nooit een knikker hebben geraakt waardoor ze–gek genoeg– tot in lengte van jaren dikke contracten binnenslepen bij prima clubs en daar met middelmatig spel wegkomen. Vanaf een grote club druipen ze langzaam naar beneden op de steeds kleinere clubs.

Voorbeeld? Voorbeeld.

Ibrahim Afellay; een stormachtige ontwikkeling bij PSV en dacht het wel even te gaan maken bij Barcelona. Natuurlijk geteisterd door blessures alleen de stap van het spelen boven de marge van de Eredivisie en onder het maaiveld bij de Catalanen, was te groot. Ook zijn hoogmoed kwam voor de val en –zoals een echte druiper betaamt– valt hij nog steeds. Van Barcelona uitgeleend aan Schalke, verkocht aan Olympiakos en nu Stoke City. Voor het voetbalplezier doet hij het niet meer, getuige deze, deze, dezedeze, deze en deze foto. Zelfs de medicijnendoos van Amy Winehouse tovert geen grimas meer op de kop van Ibrahim Afellay. Hij is het schoolvoorbeeld geworden van geld dat niet gelukkig weet te maken.

Het zieligste zijn de spelers met een kleine druiper. Ze zijn al mislukt bij een kleiner stapje hogerop en hebben daardoor niet veel meer om op te druipen of zijn uitgedropen. Daardoor zijn ze alle schaamte voorbij. Waar er vroeger met het schaamrood op de kaken in de dokterspraktijk werd gevraagd naar een middeltje tegen platjes, stormen ze nu bij de oude club naar binnen en schreeuwen dat ze zo’n last hebben van gonorroe en wanneer de club daar wat aan gaat doen.

Want laten we eerlijk zijn: hoeveel spelers spreken bombastisch in de pers dat ze ‘toe zijn aan een stap hogerop’ waarna ze met bravoure vertrekken? Echter, bij het mislukte avontuur en de grotere club het ‘verlies’ op de koop toeneemt, zij de speler gratis de deur uit laat wandelen omdat ze nog te lui zijn om hem fatsoenlijk ergens aan te bieden, wat doen die spelers dan? Juist, zonder gêne bedelen ze voor een contract bij de club waar ze voorheen zo met dedain op neerkeken.

Namen? Namen.

Urby Emanuelson, is een bewierookte speler onder de collega-druipers. Ajax, AC Milan, Fulham, As Roma, Atalanta en nu met hangende pootjes meetrainen bij Ajax. ‘Ik reken niet op een contract,’ maar ondertussen wel vuistdiep inpraten op het bestuur. Royston Drenthe –schrijft u even mee?– Feyenoord, Real Madrid, Hércules, Everton, Alania, Reading, Sheffield, Kayserie. Vergeet niet dat Ricky pas 28 is? Ondertussen is zijn smeekbede aan het bestuur van Feyenoord om hem in medelijden aan te nemen aan dovemansoren gericht. Ibi, Urby en Ricky staan niet op zichzelf. De lijst spelers die smeken om een aalmoes in vorm van een contract in de Eredivisie is ellenlang. Demy de Zeeuw, Ruben Schaken, Hedwiges Maduro, Boban Lazic en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dat doe ik echter niet.

Maar Smeenk, mogen voetballers het dan van jou nooit in het buitenland proberen? Jawel. Acda en De Munnik zongen ooit: ‘allang geen achttien meer en het heldendom voorbij. Maar als ik nu niet ga, dan is voorgoed een droom voorbij.’ Dus als ze vinden dat een droom nagejaagd moet worden, jaag gerust. Maar als je vertrekt, vertrek dan een beetje netjes.

Wat is er mis met het uitvoerig bedanken van de club die je heeft opgeleid? Waarom hebzuchtig claimen dat je het allemaal zelf hebt gedaan? Bescheidenheid geeft een basisplaats, hoogmoed een reserverol. Wie wil er nou een clubnomade worden omdat er hebzuchtig is gekozen voor het grote geld? De vroegtijdige vergane glorie van voetballende voorgangers zegt genoeg. En voetballers die genoegen nemen met vijf van de zeven hoofdzonde moeten niet zeiken en instemmen met een druiper van jewelste, een placebo van de dokter en een rol als bedelaar op het eind.

Afellay toen hij nog kon lachen

Ricky bedelt bij Feyenoord


Urby doet gewoon Urby dingen

Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is gonorroe.


Stefan Smeenk

Smeenk is onze wekelijkse columnist die elke zondagavond trouw met een bord bami op schoot, kritisch de samenvattingen bekijkt. Neem daar alle afleveringen van Voetbal International, Studio Voetbal, het Sportjournaal, FOX Sports en de sportkatern van de dagbladen bij. Elke woensdag zal Smeenk de miljardenbranche van het betaald voetbal tegen het licht houden en daar verslag van uitbrengen. Soms ludiek, dan weer bot en af en toe vertederend maar altijd louter en alleen voor uw vermaak. 

Lees ook:
Wereldfilosoof Quincy Promes zet onze maatschappij op scherp
Profvoetballers houden ons voor de gek
- Van Basten is een flegmatiek sierpaard
Marinus Dijkhuizen kan net zo goed blind en emotieloos zijn
- 'Luisenleven': Suárez op weg naar de Champions League-finale
- Een kaart van Van der Vaart
'Fred Raket II', het slotakkoord

FacebookTwitterGoogle+

Bekijk ook..

Laatste reacties

is wel lekker makkelijk om te zeggen dat bijv een afellay niet gelukkig is.... dat is je mening.. een paar fotos van vinden waar iemand moeilijk kijkt is niet echt lastig... en ze mogen wel afdruipen, maar geen 1 van de bovenstaande gasten hoef je medelijden mee te hebben .. die hoeven niet te werken tot ze bejaard zijn...