De Amsterdam ArenA naar Cruijff vernoemen is de grootste belediging die er is

30 maart 2016 | Stefan Smeenk | Smeenk kopt binnen

Cruijff is overleden en de wereld wordt bij elkaar gehouden door een rouwband. Touché voor de terpentijnzeikerds die beweren dat voetbal slechts een spelletje van elf tegen elf is waar er domweg tegen een bal wordt aangeschopt. We zien een gemis dat grensoverschrijdend is. Over de hele wereld zijn de stadions op de 14de minuut bedekt met een deken van stilte.

Aandoenlijk zijn vaders die met de zoon aan de hand Nederlands grootste voetballer herdenken. De vader spreekt vanuit een hart dat overstroomd van nostalgie. De zoon rakelt de Youtube-beelden op die na deze week voor eeuwig op zijn netvlies staan. De ogen van slechts enkele lentes spreken verbazing uit en erkennen talent zonder inspanning. De ogen herkennen het voetballen zonder moeite. Het vliegen zonder vleugels. Het uitstralen van plezier zonder glimlach.

Ik ben niet iemand die hijgend achter zogenaamde BN’er aanloopt voor een foto of een krabbel. Zij doen gewoon hun werk, dan doe ik dat ook. Jarenlang woonde ik om de hoek van het Olympisch Stadion. Op een nietszeggende dinsdagavond liep ik richting de Albert Heijn en ineens liep Johan daar. Grote passen, een lichaamshouding gevuld met vertrouwen. Ik ervoer een emotie van een tienermeisje, bleef stilstaan, gluurde vanuit mijn ooghoek en dacht: ‘dat is gewoon fucking Johan Cruijff die daar loopt.’

Ze zeggen dat Nederland niet goed is in het eren van hun helden. Ik dacht dat dit wel meeviel. Totdat ik vorig jaar een zomerlang werkzaam was als tourguide in Barcelona. Daar heb meegemaakt wat Cruijff is. Catalanen spreken de naam Cruijff uit alsof ze een bek steureitjes aftoppen met een scheut champagne uit 1907. Voor de gemiddelde Catalaan is Johan Cruijff Gucci, Fendi, Hublot en Ferrari bij elkaar. Cruijff is de kwarktassen van Kate Upson, de bilpartij van Kim Kardashian, de stem van Katja Schuurman.

Een uit een Betondorp getrokken iel mannetje speelde eigenhandig een club uit het diepste dal naar de hoogste toppen van de grootste sport ter wereld. Zonder Cruijff was Barcelona geen Mount Everest maar een zandhoop op de Veluwe. Catalanen beseffen dat maar al te goed. In Nederland is dat minder.

In 1996 opende Ajax een nieuw stadion. Destijds zag men van het idee af om het stadion te vernoemen naar de grootste voetballer die de club ooit heeft voortgebracht. Omdat hij volgens de directie nog leefde en hij ‘misschien wel trainer van Feyenoord kan worden.’ Alsof die beslissing ervoor zorgt dat alle herinnering daarvoor direct de Kliko in verdwijnen. Moeten mensen eerst heengaan voordat ze krijgen wat ze verdienen? Staat de beste recensie daadwerkelijk in je rouwadvertentie? Cruijff zou hebben ingestemd met het idee van een Johan Cruijff voetbaltempel. Ik ben er van overtuigd dat dit is gevraagd vóór de oplevering van de Amsterdam ArenA. Want na de opening wist Johan ook: dit stadion is alles wat ik niet ben.

Laten we elkaar geen mietje noemen. De eeltknobbels op de tenen van Sven Kramer zien er nog beter uit dan deze poging tot stadion. Het multifunctionele centrum heeft extra grote grachten dat fans van voetballers verwijderd. Niet uit esthetische of akoestische overwegingen –de ArenA klinkt alsof je 90 minuten zit opgesloten in een conservenblik Bierbommetjes–  maar zodat vrachtwagens voor evenementen makkelijker de draai kunnen maken. Een typische Johan Cruijff beslissing. Die stelde ook altijd de randzaken boven het voetbal. Nee, echt een stadion dat bij hem past.

Post-mortem nog denken aan een naamsverandering terwijl je op een grasmat speelt dat erger is toegetakeld dan de lippen van Marijke Helwegen. Ik zou mij kapot schamen. De enige overeenkomst tussen Johan en de ArenA is dat ze beide uit Betondorp komen. Ik ken die hard Ajax-fans die na een half seizoen Amsterdam ArenA, de seizoenkaart hebben verkocht en nog liever levenslang rijden in Fiat Multipla dan dat zij ook maar één wedstrijd daar moeten uitzitten.

De ArenA is niets meer dan een kille broekasbak ellende waar ze angstmoedig graffiti, rare hoedjes en ludieke vlaggen tegenaan gooien in een poging om sfeer te creëren. Het is verkouden zijn en je mond bedekken wanneer je niest. Je kunt nog zo blij zijn met een hand vol, maar uiteindelijk moet je toch je handen wassen.

En ook al wint Ajax er geen prijs minder om. Het spel is er sinds de ArenA niet beter op geworden. De Amsterdam ArenA moet gewoon lekker de thuishaven van Frank de Boer, Van der Sar, Marc Overmars, Gerard Joling, Jeroen van der Boom en René Froger blijven. Dat is allemaal primadonna. Vrijheid blijheid. Lekker zo door gaan. Dan mogen ze in Barcelona uitgebreid hun gang gaan. Dan kan Camp Nou zich officieel laten omdopen in ‘Estadio Johan Cruyff’. Een perfecte rustplaats waar wonderen werkelijkheid worden en een god alle ruimte krijgt om god te zijn.

Een eerbetoon


Generatie-overstijgend


 

Smeenk is onze wekelijkse columnist die elke zondagavond trouw met een bord bami op schoot, kritisch de samenvattingen bekijkt. Neem daar alle afleveringen van Voetbal International, Studio Voetbal, het Sportjournaal, FOX Sports en de sportkatern van de dagbladen bij. Elke woensdag zal Smeenk de miljardenbranche van het betaald voetbal tegen het licht houden en daar verslag van uitbrengen. Soms ludiek, dan weer bot en af en toe vertederend maar altijd louter en alleen voor uw vermaak. 

Lees ook:

Marco Van Basten schrijft boze brief aan Koopmans Pannenkoekenmix
Eerste winteraankoop Ajax bekend: Colin Kazim-Richards
De beklemmende Adidas-spermatozoïdenkledij van '74 is aansprakelijk voor deze kansloze generatie
- De Eredivisie is een nichtendisco
- De tranen van Foppe
- Een verbitterd live verslag van Nederland - Tsjechië
Wereldfilosoof Quincy Promes zet onze maatschappij op scherp
In de naam van Blatter, FIFA en de schijnheilige geest
Een volwassen man in trainingspak

 

FacebookTwitterGoogle+

Laatste foto's

Bekijk ook..

Reageer