'Ik ben een van de beste columnisten ter wereld'

04 mei 2016 | Stefan Smeenk | Smeenk kopt binnen

Mensen die mij lezen weten het. Ik ben een van de beste columnisten ter wereld. Voor die mensen komt het niet als een verassing. Ik, de scribent, verander alles wat ik aanraak in goud. Dat zeg ik zonder arrogantie. Dat u dat even weet. Dat u niet tegen uw partner zegt: ‘nou, nou, nou Smeenk dat kan wel een tandje minder. Wij hebben jou nog nooit in de nationale sportkatern mogen lezen.’

Kijk, daar maakt u een fundamentele denkfout. Ik zit in een periode van transitie, dat is altijd lastig. De verwachtingen zijn hoog, torenhoog. Hier en daar heeft u vast wel eens een column gelezen die minder is. Die misinterpretatie vergeef ik u. Fouten van anderen vergeven zonder rancune is alleen voor de allergrootsten op deze aardkloot weggelegd. Als een column van mij tegenvalt is dat gebrek aan visie. Visie enkel zichtbaar voor de hoge intellectuele medemens.

De hooggevoelige onder ons heb ik inmiddels de column uitgeschreven. Voor de afgestompte rouwdouwers die nog steeds meelezen: bovenstaande is slechts een interpretatie van de uitspraken van Van Gaal aan de BBC.

Als antwoord op de vraag waarom Manchester United ondanks de geïnvesteerde 400 miljoen euro, geen rol van betekenis heeft gespeeld in de Premier League, gaf de manager met de 24 karaat kroonjuwelen een karakteristiek betoog. Niemand valt het nog op. De brag en boast-teksten stompen af omdat ze zo vaak door dezelfde persoon zijn herhaald. Niemand kijkt er nog van op.

Een interview van Louis uitkijken doe ik met dezelfde afschuw als kijken naar een knoeperd van een puist die tergend traag, in spaghettislierten uit de porie wordt geperst. Ik wil het niet zien maar de fascinatie wint van de afschuw.

Van Gaal moet dit seizoen echt alle trucjes uit zijn eigen geschreven handboek gebruiken om in de gratie van het publiek en club te blijven. Van het leegplukken van het totale vocabulaire van Make that the Cat Wise tot een slap aftreksel van de karatetrap uit 1995. Van Gaal is de 5,5 leerling die, nu hij met de hakken over de sloot dit seizoen afmaakt, pompeus op zijn borstkast trommelt en uitroept dat hij de beste van de wereld is.

400 miljoen uitgeven en doodleuk beweren dat de verwachtingen te hoog zijn is voor onze Louis een peulenschil. De beste manager ter wereld zonder rol van betekenis. De Amsterdammer is een wandelende contradictie.

Natuurlijk heeft de beste man wat bereikt, het is jammer dat hij de eerste is die daar naar verwijst wanneer het even niet lekker draait. Michael Jackson kon in het einde van zijn periode ook niet wijzen naar het moment dat hij nog wel een gezicht had. Die tijden zijn voorbij, je bent zo goed als je laatste kunstje, move the f*ck on.

Van Gaal graait naast de contradictie verder in de bak met stijlfiguren. Iedere dag plukt hij daar een vers eufemisme uit. Een belabberd seizoen noemt hij ‘een transitie periode’, deelt één zijn spelers een elleboog uit? Dan is het ‘een normale reactie’. Het grote euvel met Van Gaal is dat hij zelf ook echt gelooft dat het lekker gaat. Je kan een overleden een gesneuvelde noemen maar zijn hart gaat er niet harder van kloppen.

Hem op andere gedachten brengen is kansloos. Het valt nog mee dat Louis zegt één van de beste managers ter wereld te zijn. Want voor de wereld van Louis is er slechts ruimte voor één persoon op pole position. Die persoon heeft een boxerneus, de tongval van een drankkast en zijn achternaam rijmt op ‘Doeis van Bacchanaal’.

De afsluiting van dit voetbalseizoen zal bij de Van Gaaltjes als volgt gaan.

Op een zondagavond drukken de Van Gaaltjes er een DVD van seizoensoverzichten in de speler. Een bakje poesta nootjes op tafel, bacootje voor Louis en een Chardonnay voor Truus. Om de goede orde te bewaren heeft Truus de BBC gevraagd om de mindere momenten uit de compilatie te knippen. Anders is Louis niet te genieten op vakantie.

Ga maar met een rood aangelopen Louis in een Kip Caravan op vakantie door de Dordogne. Vloekend en tierend die grens over. Iedere ANWB-praatpaal met een microfoon erin krijgt de volle lading. Camera's boven pinautomaten worden opgevuld door de furieuze kop van Louis. Truus in samenwerking met de BBC voorkomt dit tafereel het door een aangepaste versie van het seizoensoverzicht. Louis ziet in de compilatie van afgelopen seizoen zijn wissels. Hoe de 18-jarige Fosu-Mensah dankzij hem zijn debuut maakt. Hoe Depay in de openingswedstrijd vlamt. Hoe hij als taaltechnicus door praatpoppen in talkshows wordt geanalyseerd. Zijn optreden bij College Tour. Het staat er allemaal op.

Louis glijdt met zijn rechterklauw in de achterkant van zijn trainingsbroek, kakt ontspannen in zijn hand, haalt de substantie uit de broek, neemt een diepe teug van de warme damp, houdt het excrement onder de neus van zijn vrouw en zegt: ‘Ruik eens Truus, zijn dat niet de lekkerste rozen die je ooit hebt geroken?’ 

De karatetrap van 1995

Een normale reactie

FacebookTwitterGoogle+

Bekijk ook..

Reageer