Rafael 'Kleine Jongen', luister toch naar Royston Drenthe

27 januari 2016 | Stefan Smeenk | Smeenk kopt binnen

U herkent het stemmetje in uw hoofd. Dat stemmetje die de zin: ‘als mijn vrienden mij zo eens zouden zien..,’ laat zoemen door uw kop wanneer u iets doet dat eigenlijk niet door de beugel kan. U weet net zo goed als ik: dat stemmetje is niet stil te krijgen. Hij blijft zich herhalen wanneer u papier gapt uit de printer op kantoor, sjanst met de corpulente serveerster, jankt bij Sex in the City of net iets te hijgerig in het oor van de beste vriendin van uw vriendin staat te lullen. Tieners doen dat soort dingen, negeren de stem en pochen erover, volwassenen doen het maar weten hun smoel te houden. Kwestie van ervaring.

Toch blijft dat zinnetje rondes maken op het circuit in uw hoofd: ‘als mijn vrienden mij zo eens zouden zien..’ Toegegeven: het is irritant, toch is het blijk van een schuldbewust karakter. U weet dat het niet kan, maar ach, zolang het niet uitkomt, wie doet u er tenslotte kwaad mee? Dat laatste gaat lastig wanneer u een bekende voetballer bent en een cameraploeg bezig is uw leven te portretteren. Dan slaat het negeren van het stemmetje natuurlijk nergens op. 

Waar ik naartoe wil? De heren van Voetbal Inside wezen mij afgelopen vrijdag op de mini-docu’s van ‘Onze Helden’. Bent u een fan van satire, dan adviseer ik u stellig een kijkje achter de decoder te nemen. Het is de parodie die werkelijkheid is. Naast Michiel Romeyn, George Carlin en Maarten van Rossem zijn er weinig individuen die een grijns op mijn gezicht weten te toveren. Rafael voegt zich met deze docu bij dit illustere drietal.

Rafael liet mij vrijdag schaterlachen op de bank. Schaterlachen tot de buikpijn en het uitwringen van mijn boxershort aan toe. Daar zit mijnheertje van der Vaart, de angel is uit zijn carrière, 109 interlands, niet meer in beeld bij oranje, 393 officiële wedstrijden, niet meer in beeld bij zijn club, € 14 miljoen op de bank, alleen nog in beeld voor een reclamespot van een telecommunicatiegigant. Dan heb je het zwaar. Dan is het leven niet makkelijk.

Zal het stemmetje hebben gesproken toen Rafael aanpapte met de beste vriendin van zijn vrouw? ‘Als mijn vrienden mij zo eens zouden zien..,’ voor de zekerheid belde Sabia de Bild zodat zijn vrienden (en voornamelijk zijn vrouw) het zouden zien. Natuurlijk is het moeilijk wanneer jij je kind weinig ziet en dat je buiten de kroeg om­ naar André Hazes luistert. Misschien stond de muziek te hard om het stemmetje te horen, maar ik weet zeker dat hij van zich liet horen toen Rafael zo kwiek was om beide te combineren.

Muziek versterkt, raakt, brengt in vervoering maar kan ook verstoren. Zodra ik op een crematie The Trammps – Disco Inferno opzet en ‘Burn Baby Burn’ begin mee te blèren, zorgt dit voor opgetrokken wenkbrauwen. Zodra Rafael met een klokkie van een ton om z’n pols een gezicht van een Bassethond opzet en dweept zodra Hazes uit het Prisma Rijmwoordenboek de tekst: ‘kleine jongen, je bent op deze wereld nu zal je moeten vechten net als ik’ oplepelt, dan pis ik in mijn broek van het lachen. Ik kan het niet helpen, het is sterker dan mijn blaas en mijzelf. Mijn vrienden zouden mij zo eens moeten zien.

In ‘Onze Helden’ is naast Rafael ook Ricky Royston Drenthe geportretteerd. Leg deze twee docu’s naast elkaar en vink de overeenkomsten. De vette jaren van de carrière zijn voorbij, ver verwijderd van hun kroost, beide niet meer bij de eerste vrouw, spelend voor een club waar ze enkele jaren geleden om zouden hebben gegniffeld, beide levend in een compound met de sfeer van een defecte pacemaker, toch hebben beide heren een andere leer uit deze ervaringen getrokken. En – dit zeg ik voor Raf's eigen bestwil– zou Rafael eens naar Royston moeten luisteren wanneer hij de onvergetelijke woorden spreekt:  

‘Iedereen denkt hij is Ibrahimović of Messi of Ronaldo, nee er zijn er maar een paar, de rest zit daar netjes onder. De rest heeft gewoon.. Mooie salaris, mooie carrière, je wordt ook gewoon weer netjes vergeten zodra het allemaal voorbij is.’

Royston doet er niet moeilijk over dat hij zijn kinderen even niet ziet. Dat is part of the job. Je ziet Drenthe sjokken over een grasveld droger dan het schaamhaar van Patricia Paay, tranquillo over zijn balkon met uitzicht op..... niets badslipperen, zijn wedstrijden afdraaien voor het aantal toeschouwers waar VV Gieterveen de kantine niet voor openhoudt maar legt het zinnetje in zijn hoofd gewoon bikkelhard het zwijgen op.

‘Als mijn vrienden mij zo eens zouden zien..,’ en dan? Royston deelt zijn succes maar tevens zijn leed. Het is wat het is. Royston kan je nog in een bak bami pangang laten spelen, zodra hij zijn centen krijgt blijft hij een tevreden man. Royston en Rafael hebben dezelfde problemen, echter lijkt de één gelukkiger dan de ander en dat heeft niets met centen te maken. Het is een kwesite van perspectief, hoe je ermee omgaat, hoe balsturig je ingaat op het stemmetje dat fluistert: ‘als mijn vrienden mij zo eens zouden zien..’

Van der Vaart heeft het moeilijk

FacebookTwitterGoogle+

Bekijk ook..

Laatste reacties

Heeft nooit echt geleefd als een prof. Hij kampte bij Ajax al regelmatig met overgewicht. Als je bovendien bij een club als Betis op de tribune mag plaats nemen terwijl je fit bent dan is hij toch wel heel die gezakt. Hij zat de laatste jaren al in de 60e minuut op zijn max dus dat zal echt niet meer beter worden.