Bittere pillen en een bittere afdronk

13 juli 2018 | Erwin Meeks | WK-Columns

Engeland is een eenheidsworst, maar tegelijkertijd geen team. Die opmerkelijke conclusie kunnen we trekken na het smadelijke verlies in de halve finale tegen Kroatië. Terwijl heel Engeland zich de afgelopen weken lieten wekken met de klanken van de blijkbaar tijdloze voetbalhit ‘Football is coming home’, was de nationale selectie woensdag in Moskou letterlijk en figuurlijk wel erg ver van huis. Voorafgaand aan die beladen wedstrijd schreef ik op deze plek, dat onze zelfbenoemde voetbaluitvinders dit toernooi soms meer geluk dan wijsheid hadden. In de halve eindstrijd deed de ploeg van trainer Gareth Southgate daar nog een schepje bovenop met tenenkrommend toevalsvoetbal waar FC DoeMaarWat zich voor zou schamen. Wie herinnert zich over een tijdje nog dat Henderson, Dele Alli, Lingard, Maguire en Rose in dit elftal speelden? Waarschijnlijk alleen kunstliefhebbers, die een voorkeur hebben voor stillevens en die een grote hekel hebben aan eigen inbreng, fantasie of creativiteit.

Het roept de vraag op hoe Engeland zo ver heeft kunnen komen op dit Wereldkampioenschap. Daarbij ligt het voor de hand om te wijzen naar de erg gunstige loting. Opponent Tunesië leek al voor het WK het motto ‘ik worstel en kom boven’ te hebben vervangen door ‘meedoen is belangrijker dan winnen’. En Tunesië deed nog beter mee dan de Engelsen lief was, want de eerste groepswedstrijd werd maar ternauwernood gewonnen van de stugge en fitte Noord-Afrikanen. WK-debutant Panama bleek vervolgens het juiste medicijn om het centrale zenuwstelsel van de Engelsen wat meer impulsief en prikkelend te laten werken. Al was Panama op dit WK achteraf meer een placebo: je denkt dat het iets doet, maar in werkelijkheid kan het de verhoudingen in zelfs de kleinste haarvaten van het voetbal niet verstoren. Placebo of niet, Panama was voor Engeland de juiste tegenstander om allerlei ongemakken en angsten te laten varen, met als resultaat een 6-1 monsterscore.

Door een mix van toevalligheden, een niet goed doordacht speelschema en tactische inflatie veranderde de derde groepswedstrijd tegen België in een van de grootste kluchten uit de WK-geschiedenis. Dit keer geen placebo-effect, maar een bewuste vorm van zelfdestructie om maar niet eerste te worden in de poule en zodoende de ‘zware kant’ van het speelschema te ontlopen. Op menig internationale luchthaven wordt minder gelet op de planning, dan tijdens deze laatste wedstrjd in Groep G. Waar Engeland angstvallig koos voor de weg van de minste weerstand, daar opteerden de dappere Belgen voor een plichtmatige 1-0 winst en stroopte het de mouwen op voor een reeks veeleisende wedstrijden. De Belgische mouwen werden nat van de warmte, soms van het angstzweet maar tegen Japan en Brazilië vooral door de tranen van geluk. De Rode Duivels bezorgden de gehele natie en voetballiefhebbers wereldwijd kleur op de wangen én heroïsche voetbalherinneringen.

Engeland daarentegen kon de lethargie niet meer van zich afschudden. Slaapwandelend werd er wonderwel gewonnen van zowel Colombia als Zweden, waarbij er tegen de Colombianen en passant nog werd afgerekend met het nationale penaltytrauma. De Engelsen zijn daardoor slaapwandelen gaan verwarren met een droomvlucht. Die droomvlucht maakte echter een keiharde noodlanding tegen een elftal vermoeide Kroaten op krukken, dat wél de adrenaline door de aderen voelde stromen. Het gebrek aan acties, sprintduels en creatieve combinaties zou te wijten kunnen zijn aan weer een loodzwaar seizoen in de Engelse Premier League. Maar het gemis aan chemie tussen de Tottenham Hotspur-clubgenoten Trippier, Rose, Dele Alli, Dier en Kane is onverklaarbaar. Alsof ze elkaar nog nooit in het echt hadden gezien…

Het contrast tussen The Three Lions en De Rode Duivels was uiteindelijk dus levensgroot. Dat Engeland uitgerekend van een land als België moet leren wat het is om een eenheid te zijn, met oog voor individuele klasse en lef, is natuurlijk best ironisch en een bittere pil. Ondanks de Belgische bravoure was in de halve finale Frankrijk, vooral in letterlijke zin, een maatje te groot. Het schijnt dat de helft van het Franse elftal in 2019 ook deelneemt aan het WK Basketbal, maar dat is nog niet bevestigd. En ik wil daarmee ook niets afdoen aan de andersoortige kwaliteiten van Mbappé, Kanté, Griezmann en doelman Lloris, die van Frankrijk juist zo’n uitgebalanceerde ploeg maken. In dat opzicht zou Frankrijk ten koste van Kroatië dus een terechte wereldkampioen zijn. En laat België dan maar mooi die bronzen medaille in de handbagage mee naar Brussel nemen. Want elke liefhebber heeft toch liever een frisse Belgische pint met een ietwat bittere afdronk, dan een smakeloze Engelse eenheidsworst.

Erwin Meeks

Erwin Meeks is de eigenaar van VoetLicht Media en werkt als schrijver, recensent, voetbalanalist en Eindredacteur. Namens VoetbalTube bespreekt hij de gebeurtenissen op het WK Voetbal 2018 in Rusland.

Hebben de Engelsen wellicht de Kroaten onderschat? Discussie bij ESPN FC:

FacebookTwitterGoogle+

Bekijk ook..

Reageer