De grote lessen van een (bijna) waterdicht WK

16 juli 2018 | Erwin Meeks | WK-Columns

Eden Hazard houdt van hamburgers en van feestjes. Eerst zat hij in de kleedkamer na de nogal troosteloze troostfinale demonstratief een broodje hamburger weg te werken voor het oog van de camera’s. En een dag later vroeg hij ontelbare keren aan een uitzinnige mensenmassa op de Grote Markt in Brussel waar nou precies dat feestje was. De ludieke acties en de soms hysterische feestvreugde zijn de Belgen van harte gegund na een WK dat vooral dankzij hen nog een frivool en aanvallend randje kreeg. Tot en met de finale werd het toernooi namelijk gedomineerd door reactievoetbal, het spelen op de omschakeling, momenten-voetbal, het gokken op de counterkans… of hoe je het verder noemen wil.

Alle goede bedoelingen van de Kroaten in de finale ten spijt, bleken de Fransen uitgekookt genoeg om op de juiste momenten hun kwaliteiten uit te buiten en genadeloos toe te slaan. Zodoende liep Frankrijk uit naar een duidelijke 4-2 overwinning en werd er uiteindelijk toch nog een duivel wereldkampioen: de Franse snelheidsduivel Kylian Mbappé, die met zijn rushes en passeeracties op dit WK menig tegenstander naar adem liet happen. Het leverde hem de uitverkiezing tot grootste talent van dit toernooi op, terwijl zijn minder fortuinlijke collega Luka Modric met een stalen gezicht de award voor beste speler in ontvangst nam. In de WK-finale heeft Kroatië desondanks opnieuw laten zien dat het bij vlagen heel verzorgd en aantrekkelijk voetbal kan spelen. Het Kroatische middenveld met Modric en Rakitic blonk weer uit qua voetballend vermogen, de gelijkmaker van alleskunner Perišić was een lust voor het oog en de opkomende backs Strinic en Vrsaljko hebben de longen uit hun lijf gelopen.

Eén man die ook zeker niet vergeten mag worden, is Mario Mandžukić. De kopsterke aanvaller is op de lange termijn nooit helemaal onomstreden geweest bij zijn clubs Bayern München en Juventus, maar was onmisbaar voor de zilveren Kroaten als functioneel aanspeelpunt, koele afmaker en als hardwerkende talisman. Daar doet ook zijn ongelukkige eigen doelpunt in de finale niets aan af. Hoe anders was de situatie voor zijn Franse collega Olivier Giroud. Wat gaat die man het zwaar krijgen als hij zijn kleinkinderen later moet uitleggen wat nou precies het aandeel van opa was in deze Franse wereldtitel. Waar haast alle Franse sterren gaandeweg het WK een hoofdrol opeisten, tot en met de voltreffer van rechtsback Benjamin Pavard tegen Argentinië aan toe, daar was Giroud vooral een sta-in-de-weg. Te traag om frequent bij te sluiten bij de uitvallen van Griezmann en Mbappé, te lomp om lang de bal vast te houden en te onbesuisd bij kansrijke kopduels… dat was het WK van Olivier Giroud.

Een centrale spits wordt nu eenmaal afgerekend op doelpunten, en dient zich tijdens een onverhoopte doelpuntendroogte via sleur-, kaats- en kopwerk nuttig te maken. Het uitgekiende reactievoetbal van de Fransen maakt dat uiteraard extra moeilijk. Maar het kwaliteitsverschil tussen Giroud en Engelsman Harry Kane zit hem in het feit dat laatst-genoemde wel met die omstandigheden kan omgaan, met als resultaat zelfs de Gouden Schoen-topscorerstitel. Al zal zelfs de bewierrookte coach Gareth Southgate zich vertwijfeld hebben afgevraagd wat Engeland nu precies van plan was in de wedstrijd om de derde plaats tegen België. Opnieuw was het voetbal van Engelse zijde inspiratieloos en apathisch. De gedachten leken na de vroege 1-0 van Meunier heen en weer te zweven tussen ‘een ultieme gooi naar het brons’ en ‘de bezweette handdoek in de ring gooien’. Doelman Pickford hield Engeland tot aan de magifieke 2-0 van Hazard in de medaillerace. Het kan dus nog: een keeper die in een cruciale wedstrijd niet de flagrante blunders van Ulreich, Karius en Lloris nadoet.

En als we het over blunders hebben, dan komt na de WK-finale automatisch ook weer de scheidsrechter en de Video Assistent Referee (VAR) ter sprake. De discutabele beslissingen op de meest bepalende momenten van dit wereldkampioenschap zorgen ervoor dat de critici gelijk krijgen: de VAR lijkt inderdaad ‘slechts’ een extra mening, die juist voer kan zijn voor nog meer discussie en die de interpretatieverschillen uitvergroot. Toch geloof ik nog steeds dat een dergelijk digitaal controlesysteem het voetbalspel op den duur écht eerlijker en transparanter maakt, maar de huidige variant is gewoon nog niet waterdicht. Ook de huldiging van de WK-winnaars bleek tot veler hilariteit niet waterdicht. Poetin onder een paraplu en alle andere hoogwaardigheidsbekleders in een kletsnat pak: Het betekende een potsierlijk einde van een verder goed georganiseerd WK zonder excessief supportersgeweld, terreurdreiging of logistieke problemen. De extreme weersomstandigheden waren een mooi symbolisch bruggetje naar het volgende WK in Qatar. Maar eerst kunnen we ons weer lekker druk gaan maken over de Eredivisie. Ajax, Vitesse, Fortuna, AZ, FC Emmen… wanneer begint dat feestje?

Erwin Meeks

Erwin Meeks is de eigenaar van VoetLicht Media en werkt als schrijver, recensent, voetbalanalist en Eindredacteur. Namens VoetbalTube bespreekt hij de gebeurtenissen op het WK Voetbal 2018 in Rusland.

De mooiste momenten van WK-uitblinker Kylian Mbappé:

FacebookTwitterGoogle+

Bekijk ook..

Reageer