Nederland heeft hier niets te zoeken, en Messi ook niet

22 juni 2018 | Erwin Meeks | WK-Columns

In binnenlandse en buitenlandse media werden sportliefhebbers, voetbalverslaafden en feiten-fetisjisten de afgelopen weken bedolven onder de lijstjes, statistieken en records. Paolo Maldini is nog altijd de WK-speler met de meeste speelminuten (2217 om precies te zijn), Roger Milla sinds 28 juni 1994 de oudste doelpuntenmaker (42 jaar en 39 dagen) en de officiële FIFA-wereldbeker weegt 6,1 kilogram en bestaat voor 81,9 procent uit goud. Sinds zijn nu al legendarische vrije trap tegen Spanje zal Cristiano Ronaldo denken dat zijn rechtervoet ook voor 81,9% uit goud bestaat, maar dat even terzijde. Ik denk namelijk dat Nederland tijdens dit prille WK al een nieuw record heeft gevestigd, zonder eraan deel te nemen. Nog veel meer dan bij het EK twee jaar geleden, werd er in de Nederlandse media eindeloos vaak beweerd dat de afwezigheid van Oranje bijzonder jammer is. Dat is niet alleen een vermoeiende chauvinistische bewering, maar ook nog eens een verkeerde aanname.

Om te beginnen heeft Nederland op dit Wereldkampioenschap niets te zoeken. De eerste week heeft duidelijk gemaakt dat dit WK vraagt om de twee O’s: Opportunisme en Onverzettelijkheid. Aan dit toernooi doen nogal wat landen mee die, net als onze Nederlandse Leeuw, geen scherpe tandjes in het voetbalgebit hebben. Het ontbreekt ze aan een absolute sterspeler die het verschil kan maken, laat staan dat ze in elke linie een wereldtopper kunnen opstellen. In Nederland denken we dat probleem op te lossen door onze Leeuw een beugeltje aan te meten, zodat we met het juiste hang- en sluitwerk de botte tandjes in het tikkie-heen-tikkie-terug patroon kunnen plaatsen. Met het voorspelbare patroonvoetbal en het gebrek aan individualisten die dit stramien kunnen doorbreken, wordt de tegenstander, de televisiekijker en zelfs de eigen ploeg in slaap gewiegd. Uiteindelijk knapt er wel ergens een elastiekje en eindigt de vaderlandse Leeuw in de tandartsstoel van dokter Koeman in plaats van op een WK-eindronde.

De sympathieke ‘kleine’ voetballanden die het WK zogezegd mede mogelijk maken, hebben daarentegen gekozen voor de ‘O’ van Opportunisme en het traditionele grote voetballanden daarmee al flink lastig gemaakt. De bal wordt regelmatig op hoop van zegen naar voren geroeid, aanvallers worden ‘in de dekking’ aangespeeld en standaardsituaties worden door bonkige spitsen steviger omarmd dan hun nieuwe Russische vriendin. Het positieve resultaat is een groot aantal gekke eigen doelpunten, hachelijke situaties voor de doelen en (let op statistici!) al bijna een recordaantal penalty’s in de groepsfase. Te midden van alle paniek in het strafschopgebied ziet de Video Assistant Referee (VAR) namelijk veel sneller een duwtje of een armpje dan toen de scheidsrechter het nog met zijn eigen eenmalige waarneming moest doen. Natuurlijk zagen we vanwege dit opportunisme ook veel balverlies, slordigheden en rommelmarkt-voetbal. Maar zelfs de meest tandenloze straathandelaar weet dat er op een rommelmarkt veel moois te krijgen valt, zolang je maar goed genoeg zoekt.

Met relatief succes werd door landen zoals Ijsland, Australië, Iran, Zwitserland, Tunesië en Senegal aan het opportunisme ook onverzettelijkheid gekoppeld. Waar de voorheen vuur spuwende Nederlandse leeuw nu met een burn-out thuis zit, daar knokken deze landen vurig voor ieder punt. Egypte liet tegen Rusland zelfs het waakvlammetje niet doven toen hun uitgangspositie alleen in theorie nog hoop bood, en redde de vaderlandse eer via (uiteraard) een penalty van de opgelapte sterspeler Mohamed Salah. Op dit WK wordt de wil om te winnen vertaald naar strijdlust en onverschrokkenheid. Gewoon je kop voor een vlammend schot gooien, en je ziet later wel waar de bal (of je hoofd) terechtkomt. Zoals reeds door velen geconstateerd, ontbrak deze mentaliteit nogal eens in de kwalificatiecampagne van Oranje.

Omdat Nederland naast het gemis aan opportunisme en onverzettelijkheid ook niet over de kwaliteit en het talent van pakweg Brazilië, Frankrijk, Spanje, Portugal, België of zelfs Kroatië beschikt, hebben we voetballend gezien dus inderdaad niks te zoeken op het Russiche voetbalfeest. En nee, dat is helemaal niet bijzonder jammer, want dit Oranje-loos WK brengt de voetbalsport terug bij de echte liefhebber. De echte liefhebber die weet namelijk dat Mexico met haar geweldige pressing de halve finale kan halen als het de kansen wat beter uitspeelt. De liefhebber heeft gezien dat Engeland met Ruben Loftus-Cheek een ruwe diamant in huis heeft. En fijnproevers dromen al van een België waar de veel te tamme Axel Witsel is vervangen door Moussa Dembélé, die als multifuctionele draaischijf de Rode voetbalmachine kan laten excelleren. Juist dat soort liefhebbers smachten naar het moment dat bondscoach Jorge Sampaoli de zieltogende Lionel Messi nog voor de derde wedstrijd op vakantie durft te sturen, in het belang van een hele natie die alleen in gedachten niet zonder haar maestro kan.

Ik begrijp ook wel dat de Nederlandse horeca tien keer liever het mondiale voetbalfeestje mét Oranje viert. En ik voel ook mee met de Wuppie- en Welpie-ontwerpers van de Albert Heijn die al vier jaar wachten op een nieuwe generatie EK of WK-knuffelbeessies. Maar persoonlijk mis ik die Oranje-klomp op mijn hoofd dus niet. Laat de Nederlandse Leeuw maar eens tandenknarsend in zijn hempie staan; dat kan heel verfrissend zijn.

Erwin Meeks

Erwin Meeks is de eigenaar van VoetLicht Media en werkt als schrijver, recensent, voetbalanalist en Eindredacteur. Namens VoetbalTube bespreekt hij de gebeurtenissen op het WK Voetbal 2018 in Rusland.
 

Voor Lionel Messi verloopt het WK tot nu toe desastreus:

FacebookTwitterGoogle+

Bekijk ook..

Reageer