Raakt België, Frankrijk, Engeland of Kroatië nog van de kook?

09 juli 2018 | Erwin Meeks | WK-Columns

Toen waren er nog vier. Frankrijk, België, Engeland en Kroatië zijn de halvefinalisten van het WK voetbal in 2018. Het grootste voetbalevenement ter wereld met een mondiale reikwijdte en dito uitstraling is gereduceerd tot een Europees onderonsje, met drie landen uit west-Europa en één land dat nog een beetje voor zuiders temperament kan zorgen. Het is maar goed dat Groot-Brittannië voor een Brexit heeft gekozen, want anders zou de apotheose van dit Wereldkampioenschap nóg meer aanvoelen als een feestje in besloten kring. Tegelijkertijd zal zelfs de meest wereldwijze voetbalvisionair moeten toegeven dat de samenstelling van deze halve finales zeer verrassend en daardoor ook best verfrissend is. Natuurlijk hoor ik ook de commentaren van de meest calvinistische voetbalvolgelingen die beweren dat ‘het WK nog steeds écht moet beginnen’. Maar die mensen hebben de laatste weken dan toch een paar nuanceverschillen gemist, die dit toernooi karakter geven en ook de moeite waard maken.

Als we het over de smaakmakers van deze eindronde gaan hebben, dan is het gastronomische hoofdkwartier van België het voornaamste onderwerp. De Rode Duivels hebben eindelijk het juk van ‘bijgerechtje in het internationale voetbal’ van zich afgeschud en het (tafel)laken definitief naar zich toegetrokken. Ironisch genoeg hebben de Belgen veel critici overtuigd door juist eens niet te willen overtuigen. Op zoek naar bevestiging en erkenning liepen de Belgen zoals bekend met open ogen in de geslepen Samoerai-zwaarden van de Japanners: een inschattingsfoutje dat net op tijd kon worden rechtgeduwd en rechtgetrokken door stormram Fellaini en sprintjes-trekker Chadli. Tegen Brazilië was er echter wel het ontzag en het besef dat de Zuid-Amerikanen misschien nog meer natuurtalent in huis hadden dan de Vlaamse hogeschool-voetballers en de kokshulpjes uit de Waalse gaarkeukens.

In die wetenschap speelde België slim, berekenend en zakelijk, zodat er na veel groeipijn nu een volwassen elftal op het veld stond. Men durfde te vertrouwen op de duelkracht van Lukaku en Fellaini, op de vlijmscherpe omschakelingen van Chadli en De Bruyne en op de katachtige reflexen van doelman Courtois. Maar rechtsback Thomas Meunier stond het allermeest symbool voor het groeiproces dat dit team heeft doorgemaakt. Vier jaar geleden op het WK in Brazilië speelde Toby Alderweireld nog als gelegenheidsrechtsback. Het woord zegt het al: gelegenheid… Gelegenheids-mensen zijn lieden die tijdelijk op de keuken passen todat de chefkok terugkomt van zijn plaspauze. Dankzij Meunier is dat gelegenheidssyndroom verleden tijd. De speler van PSG weet precies hoe hij zijn taken moet uitvoeren die in zijn functie-omschrijving staan, en is niet vies van een beetje eigen aanvallend initiatief.

Tegenstander Brazilië zal jaloers hebben gekeken naar hoe bij België die rechtsbackpositie werd ingevuld. De uitvinders van het sambavoetbal moesten het tot aan de kwartfinale namelijk stellen met Danilo: een speler die zowel qua speelstijl als qua naam vooral deed denken aan een iets te zoet toetje, en die de heimwee naar illustere voorgangers zoals Cafú en Dani Alves sterk deed toenemen. Vanwege blessureleed bij Danilo mocht tegen België Fagner het proberen: in alle opzichten een smakeloze mosterd na de maaltijd. Het is dus maar goed dat België de oude valkuilen wist te ontwijken en de Braziliaanse disbalans op de juiste momenten kon afstraffen. Het gevolg is wel dat de halve finale tussen België en Frankrijk zeker van Franse zijde weer een loopgravenoorlog kan worden. De Fransen hebben met spelers zoals Varane, Umitit, Pogba, Kanté en Matuidi een robuust en hecht defensief blok, maar kansen creëren was bij de haantjes ook tegen Uruguay weer niet het sterkste punt.

Frankrijk is op dit WK getransformeerd van haantje de voorste in haantje de achterste, waarbij er wordt gegokt op de vrije-uitloop-aanvallers Mbappé en Griezmann die soms gemeen kunnen pikken. Al die metaforen op een stokje, mogen we Frankrijk dus ook inschatten als een volwassen ploeg die de Rode Duivels (zonder de geschorste Meunier) het spel zal laten maken. Wat dat betreft zijn er rondom de andere halve finale tussen Engeland en Kroatië meer vraagtekens. Engeland had tot op heden soms meer geluk dan wijsheid, al was dat niet af te zien aan de ietwat hooghartige jonkies die zich toch vooral aan Harry Kane moeten optrekken. Kroatië heeft op zijn beurt duidelijk last van een overbezet middenveld, dat het overschot aan creativiteit voorin niet goed kwijt kan. Tegen de uiterst gedisciplineerde en gemotiveerde Russen was voor Kroatië de strafschoppenserie daarom opnieuw een welkome nooduitgang. Het wordt héél interessant om te zien hoe deze vier landen blijven omgaan met hun sterktes en zwaktes. Wie raakt er nu nog van de kook?

Erwin Meeks

Erwin Meeks is de eigenaar van VoetLicht Media en werkt als schrijver, recensent, voetbalanalist en Eindredacteur. Namens VoetbalTube bespreekt hij de gebeurtenissen op het WK Voetbal 2018 in Rusland.

De meningen bij ESPN FC over de 2-1 overwinning van België op Brazilië:

FacebookTwitterGoogle+

Bekijk ook..

Reageer