'Kopt binnen': 'Droog'

12 maart 2015 | StefanS | .... kopt binnen

Het is nou eenmaal een gegeven dat mensen uit de voetbalwereld het graag droog houden. Tijdens de actieve carrière is het als eerst de humor. Pissen in een shampoofles, tijgerbalsem in een boxershort, tijdens een corner de voetbalbroek van de tegenstander naar beneden trekken. Voetbalhumor is veelzijdig, flauw en kurkdroog. Zo had ik een keeper in mijn team die op vrije zondagen gepassioneerd meedeed aan viswedstrijden. Vol trots toonde hij op dinsdagavond –de trainingsavond bij uitstek– zijn gevangen karpers en sprak met een aardig woordje Latijn over het aantal gevangen meters. Mijn trainer die geïrriteerd kwam kijken waarom wij in de kleedkamer bleven hangen, bekeek de foto vluchtig en bromde met de pion nog onder zijn arm: ‘de beste keepers vissen niet.’ Einde gesprek.

Voordat de carrière stopt, zijn het voornamelijk schapen die voetballers op het droge willen hebben. Dit lukt aardig. Een gemiddelde Eredivisie-speler verdient om en nabij 305.000 euro per jaar, jawel jawel, daarvoor hoef je slechts op de training te verschijnen zo rond een uurtje of tien. Een héél zwaar leven. De best betaalde Eredivisie-speler is Luuk de Jong die met een salaris van 1,4 miljoen euro goed boert. Dit staat in schril contrast met een gemiddeld salaris bij FC Barcelona waar de teller op 5,5 miljoen staat. Mag hieruit geconcludeerd worden dat er in de betaald voetbalwereld nauwelijks natte schapen te vinden zijn? Ik denk van wel.

Spitsen zijn echter een uitzondering op de regel. Geen goals ergo: te lang droogstaan, staat gelijk aan zelfmoord. De aanhang begint te morren zodra een miljoenenaankoop zijn aandeel niet uitbetaald in goals. Doelpunten moet het regenen. Het bejubelde kind Torres dat na een periode als clubsnomade huiswaarts keerde bij zijn ploeg Atlético Madrid, mag inmiddels ook op wat lichtelijk kritiek rekenen. Torres begon leuk met doelpunten in belangrijke wedstrijden alleen stokt nu de doelpuntenmachine. ‘De hengst van Feunlabrada’ staat momenteel zo droog als een zomerse Sahara en samen met zijn talent lijkt hij langzaam maar zeker als een nachtkaars uit te doven. 

Een ex-spits die ook niet van droog houden houdt is de 33-jarige Braziliaanse ster Adriano. De spits die furore maakte bij respectievelijk Internazionale, Parma en Flamengo had zijn schapen al zo vroeg op het droge dat hij op 27-jarige leeftijd probeerde te stoppen. Stoppen is niet Adriano’s beste punt want ook zijn aanhoudende alcoholprobleem kan hij niet droogleggen. Hij maakte een geflopte comeback, speelde mondjesmaat nog wat wedstrijden en bleek in het nachtleven meer te scoren dan op het veld. Onlangs sloot een bordeel nog zijn deuren wegens gebrek aan personeel omdat Adriano en consorten alle achttien prostituees hadden afgehuurd. Inmiddels wordt Adriano daar ‘de hengst van de Janerio’ genoemd.

Het zijn echter niet louter de spelers, ook bewindsvoerders in het voetbal hebben een voorkeur voor het vermijden van kletspoten en verlaten daarom het schip voordat het gaat zinken. Joop Munsterman is een helaas niet opzichzelfstaand voorbeeld. Risico’s nemen, geldconstructies bedenken, stationnetje bouwen en alles wat krom is recht praten tijdens een zitting aan de tafel van Voetbal International. Het is bijna overweldigend hoe groot het contrast van nu is met het FC Twente kampioensseizoen, waar Joop niet voor de camera’s was weg te slaan om alle lof, schouderklopjes en superlatieven in ontvangst te nemen. Als voorzitter zit je schouderdiep in de FC Twente-schatkist. Dan vind ik het wel iets té toevallig dat je afzwaait op moment dat je de bodem voelt.

Munsterman is pas echt een karakterman wanneer hij –juist nu– met opgeblazen zwembandjes, badmuts op en een snorkel zijn club weer vanaf het nulpunt weer begint op te bouwen. Natuurlijk, het tijdperk Munsterman heeft ze goed spel, een stadion en prijzen opgeleverd, alleen stapt Jopie op het identieke moment uit toen hij ooit instapte. Twente is weer terug naar een provincieclub met topclubdromen maar zal zich weer moeten schikken met een rol binnen de marges. Doodzonde want Twente had het wel in zich. Teveel hooi op de vork van de Tukkers met Joop als graaf van het luchtkasteel. Een formule voor destructie. Alleen de tijd zal leren wat de toekomst brengt. Aan de overkant ligt Heracles. Een bescheiden provincieclub waar Jan Smit met de hand op de knip regeert. De club doet geen gekke dingen en blijft een constante factor in de Eredivisie. Voor Twente lijkt daar momenteel het gras groener. Echter zal men om daarachter te komen eerst een flink stuk moeten zwemmen.

Droger dan de opmerkingen van Polak komen ze niet:


Theo kon er ook wat van:


Joop legt even uit hoe het zit: 60 Miljoen euro schuld is niks!


Joop de stalker:

Youp van ’t hek over Ajax en de Arena:

 


 

FacebookTwitterGoogle+

Bekijk ook..

Reageer